GEORGE NUUS - Wanneer die honde skielik in die middel van die nag begin tekere gaan en daar ’n lawaai op die dak losbars, is ’n mens se eerste gedagte waarskynlik nie: “Daar sit ’n luiperd op die dak nie.”

Maar dit is presies wat ’n Denneoord-egpaar glo hulle twee aande terug beleef het.

Die voorval het vinnig soos ’n veldbrand op sosiale media versprei nadat die inwoner op verskeie George Facebook-groepe vertel het hoe sy en haar man uitgestorm het om ondersoek in te stel nadat hulle ’n geweldige geraas op hul dak gehoor het.

Met ’n flitslig in die hand het hulle volgens haar tot hul verbasing ’n groot kat op die dak gewaar.

“Dit het alles binne sekondes gebeur,” het sy gesê.

Volgens haar het die dier groot geskrik en met ’n indrukwekkende sprong van die dak afgespring, oor die buurman se muur verdwyn en koers gekies na die omliggende bosse. Die egpaar woon slegs drie huise van die berg af.

Daar was nie tyd vir foto’s nie, maar sy en haar man is oortuig daarvan dat dit ’n volwasse luiperd was.

Reaksies van die publiek

Die storie het intussen talle reaksies ontlok - van nuuskierigheid en opgewondenheid tot skeptisisme. Sommige inwoners meen dit kon dalk eerder ’n groot muskeljaatkat (genet) gewees het, terwyl ander die moontlikheid van ’n luiperd glad nie uitsluit nie.

Nie al die kommentaar was egter vriendelik nie. Sommige van sleutelbordvegters het die plasing met kritiek en spot begroet. Die negatiewe reaksie was só sterk dat die inwoner uiteindelik besluit het om haar plasings te verwyder. Sy het George Herald ook versoek om haar identiteit nie bekend te maak nie.

Daar was darem ook ligter oomblikke. Een Denneoord-inwoner het tong-in-die-kies voorgestel dat die plaaslike Denneoord Bobbejaan-gesprekke groep dalk herdoop moet word na “Denneoord Wildtuin”, gegewe die gereelde besoeke van allerlei wilde diere aan die woonbuurt.

Welkom by ‘Denneoord Wildtuin’. Nadat berigte van ’n moontlike luiperd op ’n dak die ronde gedoen het, het kreatiewe inwoners hul eie weergawe van die buurt se wilde inwoners met behulp van KI geskep. Foto: Sosiale media/KI-gegenereer

In alle waarskynlikheid

Maar hoe waarskynlik is dit werklik dat ’n luiperd deur ’n woonbuurt soos Denneoord beweeg - of selfs op iemand se dak beland?

George Herald het met dr. Bool Smuts, stigter en algemene bestuurder van die Landmark Foundation, gesels. Die organisasie spesialiseer in mens-wild-dier-saambestaan en konflikhantering, met ’n besondere fokus op luiperdbewaring. Smuts is ook ’n luiperdnavorser en navorsingsgenoot aan die Universiteit van Wes-Kaapland.

Volgens Smuts is dit heel moontlik dat die dier inderdaad ’n luiperd kon gewees het.

“Wat ons wel weet, is dat luiperds reeds vir geslagte lank op die rand van George voorkom. Dit is glad nie iets nuuts nie,” sê hy.

Hy wys daarop dat daar in die verlede selfs ’n luiperd met ’n opsporingshalsband in die gebied naby die Tuinroetedam voorgekom het, nie ver van Denneoord af nie.

“Daardie luiperd het gereeld tot op die rand van die woonbuurt beweeg. Dit verbaas my dus glad nie dat ’n luiperd daar gesien kon word nie.”

Smuts verduidelik dat luiperds uiters skaam diere is en gewoonlik baie moeilik raakgesien word.

“Op ’n dak sou daar egter ’n duidelike agtergrond wees wat dit makliker maak om die dier raak te sien. Luiperds hou daarvan om ’n uitkykpunt te gebruik om hul omgewing dop te hou.”

Hoewel dit nie algemeen is dat luiperds op dakke klim nie, is die gedrag volgens hom nie ondenkbaar nie.

Hy beklemtoon dat inwoners nie paniekerig hoef te raak nie.

“Daar is geen rede vir histerie of vrees nie. Ons behoort dit eerder te vier dat ons steeds sulke merkwaardige biodiversiteit in ons landskap het.”

Tuisgebied

Volgens Smuts beslaan die tuisgebied van ’n mannetjiesluiperd ongeveer 15 000 hektaar, terwyl wyfies gewoonlik tussen 8 000 en 9 000 hektaar benut. Indien die dier wel in Denneoord was, is die woonbuurt waarskynlik deel van die buitenste rand van sy gevestigde tuisgebied.

Dit neem ’n luiperd sowat twee maande om sy gebied deeglik te patrolleer.

“Die dier sou waarskynlik reeds aanbeweeg het en sal moontlik eers weer oor twee of drie maande terugkeer, afhangend van die grootte van sy tuisgebied.”

Volgens Smuts is dit heel waarskynlik dat die luiperd lank reeds van die mense bewus was voordat die mense ooit van hom bewus geraak het.

“Luiperds is uiters sensitief vir hul omgewing. Hulle móét wees om te kan oorleef.”

Hy voeg by dat die huis waarskynlik reeds vir baie jare deel van die dier se natuurlike gebied vorm.

“Daar is geen geskiedenis van Kaapse luiperds wat mense in die Kaapprovinsie aanval nie. Die enigste mense wat nog beseer is, is dié wat die diere gejag of in ’n hoek gedryf het.”

Hoewel daar volgens hom geen rede tot kommer oor menslike veiligheid is nie, kan troeteldiere wel kwesbaar wees.

“Luiperds is opportuniste. Hulle sal enige prooi benut wat maklik beskikbaar en weerloos is. As daar weer so ’n besoeker opdaag, is dit raadsaam om troeteldiere binnenshuis te hou.”

Verder, sê Smuts, is die beste raad eintlik baie eenvoudig: “Laat die dier met rus.”

Of die geheimsinnige besoeker nou inderdaad ’n luiperd, ’n muskeljaatkat (genet) of bloot ’n besonder atletiese huiskat was, sal waarskynlik onbekend bly. Wat wel seker is, is dat Denneoord se inwoners die afgelope 24 uur met nuwe oë na hul dakke kyk.

‘Ons bring jou die nuutste Tuinroete, Hessequa, Karoo nuus’